Vanwege de verbouwing is de huiswerkklas omgezet in een boksklas. Buddy Osborn is de grote baas. Hij was bokser en is nu senior pastor van de Rock Ministries. Hij houdt de boel nauwlettend in de gaten. Er wordt serieus getraind. Of je nou 4 bent of 21, je neemt de training serieus, je bent aardig tegen iedereen en gaat netjes om met alle spullen. De kinderen lijken hier zo serieus, er wordt weinig gespeeld.The Rock Ministries. Vanwege de verbouwing is de huiswerkklas omgezet in een boksklas. Buddy Osborn, met grijs trainingspak en pet en bril, is de grote baas van de Rock Ministries. Hij was bokser en is nu senior pastor van de Rock Ministries. Hij houdt de boel nauwlettend in de gaten. Er wordt serieus getraind. Of je nou 4 bent of 21, je neemt de training serieus, je bent aardig tegen iedereen en gaat netjes om met alle spullen. De kinderen lijken hier zo serieus, er wordt weinig gespeeld.

Verslaafden schuilen samen voor de regen onder een kapotte luifel. Mensen schuifelen als een soort holendieren wezenloos rond. De jongens uit de buurt staren me aan vanonder hun capuchons. Overal vuilnis en naalden. Op Rose Hill Street vraag ik me af of ik niet een echt foute afslag heb genomen. Het huisnummer van de Pentecostal Evangelical Movement komt niet meer in het rijtje voor. Er gaapt een gat waar eerst een pand stond. Twee politieauto's staan met zwaailicht aan op de hoek van de straat. Geen agent te zien. Ik zeg hoi tegen een groepje jongens op een vervallen veranda. Ze`zeggen hoi terug.

Kensington Avenue, hier komt de Poteb* niet langs om te vegen en het vuil op te halen, hier is de straat van de dronkenlappen, de drugsverslaafden, de zwervers en de hoeren. En toch wensen we elkaar een 'Happy New'Year' en zeggen we sorry als we op onze telefoon keken in plaats van naar elkaar.

* de Poteb is de Roteb, maar dan in Philadelphia.

Fishtown in aanhoudende drizzle, en toch heeft iemand zijn opblaasblijheid lucht gegeven, waardoor ik ondanks alle somberheid in de lach schiet.

Middenin Fishtown staat de Al Aqsa Moskee. Een juweeltje tussen braakliggende terreinen, oude fabrieken en huizenblokken die nog niet zijn afgebroken. Nieuwsgierig stap ik binnen door een openstaande deur aan de zijkant. Ik sta naast het schoenenrek van de moskee aan de rand van de gebedsruimte. De verbazing over de plotsklapse vreemdeling is groot, maar het welkom is hartelijk. Via de broer van Nabil krijg ik het telefoonummer van Nabil die het nummer heeft van sister Amenah, die mij verder kan helpen.

Met de metro naar Girard Station, Fishtown – Philadelphia. Het contrast is groot tussen de Mummers Parade in het centrum van Philadelphia en de dronken mannen op de hoek van Oxford Street en 5th voor Cafe Libertad. Iedereen groet elkaar en dus ook mij op straat, alsof dit helemaal geen stad is met 1,5 miljoen inwoners, maar een rustig dorp aan de Delaware.

A safari is a journey to a place that's outside your trusted environment, outside your comfort zone. In Africa, the Middle East and deep into East Asia, the Turks (sefer) and the Arabs (safar) brought the word along the pre-colonial trade routes. Today for billions, safari is the word that describes the personal journey, away from home.

British colonialists have stolen the word safari from Swahili, the Lingua Franca of Africa, to denote their adventures into the bush, to see exotic wildlife or even hunt it. This semantic falsification spread in the western world. As the exotic wildlife ended up in zoos, for some people a safari evokes associations with watching the animals in the zoo, the epitome of an unequal encounter.

City Safari has returned to the real meaning of the word. The hosts are your equals and very much in control. They freely decide to participate and they determine their conditions to participate. There's nothing exploitative about that. You as a visitor will show respect and genuine interest in the host's story. And yes, you as a visitor will overcome your diffidence to reach out to someone outside of your comfort zone. It is a true safari across the divide.

I admit, there is a bit of a provocation in the name. When we started City Safari in 1998 there were some city officials who thought that sending visitors into the struggling districts of the city would be like sending them to the zoo. We found that this was primarily revealing for their own associations with life across the tracks. Our hosts never made that association. They don't like open roof buses riding their streets, or guided tours with people that talk about them instead of with them. They know that City Safari brings open minded encounters, a journey from one soul to another.

Een safari is een reis die je weg voert uit je vertrouwde omgeving, buiten je comfort zone. In Afrika, het Midden-Oosten en tot ver in Azië verspreidde het woord zich over de pre-koloniale handelsroutes. In het Turks heet dat ‘sefer’ en in het Arabisch ‘safar’. Vandaag de dag betekent het woord safari voor miljarden mensen de persoonlijke reis die je aflegt, weg van huis en haard.
Britse kolonialisten hebben het woord safari uit het Swahili, dé Afrikaanse taal, gestolen om hun avonturen aan te duiden in de jungle om exotische wilde dieren te zien of zelfs om ze af te schieten. Deze ontvreemde betekenis heeft zich in de westerse wereld verspreid. Toen de exotische dieren in de dierentuin terechtkwamen, werd een safari geassocieerd met het kijken naar dieren in de dierentuin; een ongelijkwaardige ontmoeting.
City Safari gebruikt de oorspronkelijke betekenis van het woord safari. De bezoekadressen zijn jouw gelijken en zij zitten aan het stuur. In alle vrijheid besluiten zij om wel of niet mee te doen en zij bepalen de voorwaarden om onderdeel te zijn van City Safari. Als gast ben je oprecht nieuwsgierig naar het verhaal van je gastheer en toon je respect zoals het een gast betaamt. En je moet je schroom overwinnen om als bezoeker in contact te treden met iemand die je anders nooit zou ontmoeten. Het is een ware safari over je eigen grens heen.
De naam City Safari is een beetje provocerend. Toen wij in 1998 startten met City Safari waren er stadsbestuurders in Rotterdam die het bezoeken van de wijken waar het leven gecompliceerd is, vergeleken met een bezoek aan de dierentuin. Dat beeld had meer te maken met hun eigen opvatting over de wijken ten zuiden van de Maas. Onze bezoekadressen hebben zich nooit aapjes in een dierentuin gevoeld. Zij stellen het op prijs dat mensen met hen praten in plaats van óver hen, of snel langs rijden in een touringcar. Zij weten dat City Safari zorgt voor bezoekers met een open mind, voor een reis van de ene naar de andere mens.
De naam City Safari valt overal op zijn plek. Niet alleen in Rome, Athene en Paramaribo, maar ook in Nairobi, waar het woord vandaan komt. Natuurlijk kunnen woorden een pijnlijke betekenis krijgen. Blond haar is al lang niet meer zo onschuldig als het ooit was. Safari mag niet alleen maar staan voor iets dat gelijk staat aan een activiteit van witte mannen met grote geweren. Voor een echte safari is de moed nodig om je vertrouwde huis achter je te laten en op zoek te gaan naar het onbekende.

Greg Wunz is building a castle with a thousand rooms and in every room there will be a different story. People from all over the land will come to the castle to hear the stories. But they can't just walk into the castle. At the gate of the castle, just across the draw bridge every visitor must write his name in a big book and before he can pass through the gate, he will have to whisper his secret password. On Groundhog Day the first ninety-nine story-tellers are ready, waiting in ninety-nine rooms for the first visitors.

Rumpelstiltskin can't wait to go to the castle and visit one of the rooms. He's very curious about the stories. And he's exited, because at the castle nobody knows his name. When he enters the draw bridge, Greg is waiting for him. It is in the middle of the school holidays so Greg's daughter is there too, to help her father. When Rumpelstiltskin approaches the desk, father Greg says: "My name is Wunz. Is your name Kunz?"

"No" Rumpelstiltskin responds.

"Is your name Carl?"

"No"

"Are you sometimes called Rumpelstiltskin?"

Rumpelstiltskin became very angry and stamped so furiously with his right foot that it sunk into the floor.

Father Greg said: "Your name is already in the book; you can't register"

And Rumpelstiltskin became even more angry and he said: "That's impossible. Nobody knows my name and I'm not in the castle. Can't you see I'm standing here right in front of you?"

"That may be," says father Greg, "but computer says no! Have you maybe forgotten your pass word?"

"No, no. I just want to go into the castle and you say I'm already there. This can't be!"

Rumpelstiltskin is very sad and walks away. He wanted so much to hear a wonderful story in the castle. Then he hears light footsteps behind him and turning his head, tears in his eyes, he sees Greg's daughter.

"Mister Rumpelstiltskin wait! She shouts. I know how you can get into the castle."

"But computer says no…" says Rumpelstiltskin.

"There's another door. On the top at the right of this door, there's a bell. If you ring it, you simply say your name and the woman behind the door will ask for your password and then she will open the door. It's that simple" says Greg's daughter.

"Okay," says Rumpelstiltskin. "It is now too late in the day for a story. I'll try that tomorrow."

Because the whole system is haunted and in a loop, the next day is Groundhog Day all over again and the castle will again open for the first time. Because it is the same day as yesterday, everybody has forgotten what he did on Groundhog Day. Rumpelstiltskin is very exited because he has heard that at the castle there are a thousand rooms and that in these rooms are story-tellers who will tell him the most exiting stories. Rumpelstiltskin can't wait to go to the castle and visit one of the rooms. He's very curious about the stories. And he's exited, because at the castle nobody knows his name. When he enters the draw bridge, Greg is waiting for him. It is in the middle of the school holidays so Greg's daughter is there too, to help her father. When Rumpelstiltskin approaches the desk, father Greg says: "My name is Wunz. Is your name Kunz?"

"No" Rumpelstiltskin responds.

"Is your name Carl?"

"No"

"Are you sometimes called Rumpelstiltskin?"

Rumpelstiltskin became very angry and stamped so furiously with his right foot that it sunk into the floor.

Father Greg said: "Your name is already in the book; you can't register"

And Rumpelstiltskin became even more angry and he said: "That's impossible. Nobody knows my name and I'm not in the castle. Can't you see I'm standing here right in front of you?"

"That may be," says father Greg, "but computer says no! Have you maybe forgotten your pass word?"

"No, no. I just want to go into the castle and you say I'm already there. This can't be!"

Rumpelstiltskin is very sad and walks away. He wanted so much to hear a wonderful story in the castle. Then he hears light and quick footsteps behind him and turning his head, tears in his eyes, he sees Greg's daughter.

"Mister Rumpelstiltskin wait! She shouts. I know how you can get into the castle."

"But computer says no…" says Rumpelstiltskin.

"There's another door. On the top at the right of this door, there's a bell. If you ring it, you simply say your name and the woman behind the door will ask for your password and then she will open the door. It's that simple" says Greg's daughter.

"Okay," says Rumpelstiltskin. "It is now too late in the day for a story. I'll try that tomorrow."

Because the whole system is haunted and in a loop, the next day is Groundhog Day all over again and the castle will again open for the first time. Because it is the same day as yesterday, everybody has forgotten what he did on Groundhog Day. Rumpelstiltskin is very exited because he has heard that at the castle there are a thousand rooms and that in these rooms are story-tellers who will tell him the most exiting stories.

But today there's a big difference. Last night Greg's daughter had a brilliant idea. She thought of a way for Rumpelstiltskin to come into the castle even if his memory would fail. She had seen that Rumpelstiltskin paid special attention to a photograph of her mother that was on the wall in father Greg's office. Her mother was a beautiful princess and everyone liked her, so she wasn't surprised that Rumpelstiltskin would look at het picture. She wrote a special note and in the night, just before midnight she secretly went to Greg's office and put the special note with sticky tape over her mother's picture.

The next day was Groundhog Day and the grand opening of the castle. Rumpelstiltskin was one of the first visitors. Father Greg said: "Your name is already in the book; you can't register"

Rumpelstiltskin became angry again and he said: "That's impossible. Nobody knows my name and I'm not in the castle. Can't you see I'm standing here right in front of you?"

"That may be," says father Greg, "but computer says no! Have you maybe forgotten your pass word?"

Rumpelstiltskin looked up in desperation and looked straight at the picture on the wall. In Greg's daughter's handwriting it said: "Mister Rumpelstiltskin. Welcome to the castle. I know you are not in the castle. That would be impossible. You are right here. You simply came to the wrong entrance. Go to the other gate and press the doorbell at the top of the door. At the right hand side. Then you may enter the castle."

Rumpelstiltskin entered the castle and he found a room where two brothers, Jacob and Wilhelm, were announced as the storytellers. The story was about a miller who was very poor. He had a beautiful daughter… But that's another story.