Op bezoek in de wijk Rosengard in Malmo. Geïsoleerd van de stad ligt de wijk waar Zlatan Ibrahimovic rondrende over de velden van FC Rosengard. Op straat is het uitgestorven, niemand heeft er iets te zoeken en er is niks te doen. Alleen in het winkelcentrum is het een drukte van belang. In de bieb speelt een gezin reuze mens-erger-je-niet. Hij zit op de grond, zij draagt een niqab en de drie kinderen willen net zo graag winnen als alle andere kinderen. De supermarkt is een walhalla van smaken en geuren uit het nabije en verre oosten, het samenstellen van een lekkere maaltijd is een koud kunstje. In de centrale hal zitten de mannen, te zitten. 

De dames en heren die zich normaal gesproken bezig houden met de cijfers van City Safari gingen nu zelf op ontdekkingsreis. Ze bezochten een moskee, ze maakten kennis met bijzondere ondernemers, dansten en boksten als jonge honden en genoten van de gerechten van Mama Essi.
"Leerzaam en indrukwekkend om een andere kant van de samenleving te zien.
"Met een positief gevoel de moskee verlaten. Mooi verhaal van de imam."
Mama Essi paste zo goed in de sfeer van de dag. Bijzondere vrouw en lekker eten."

Tahmina Mitra Ashraf, dochter van Jamila Talai, schreef voor Niemandsland.online: Eer of vrijheid?
“Wat is eer?”, vraag ik. Antwoord: “Als iemand naar je vrouw kijkt, schaadt deze persoon en die situatie je eer.” “Als je dochter een vriend heeft, schaadt ze de eer van de familie.” “Als een vrouw te blote kleding draagt, schaadt dat de eer van haar man/broer/vader. Zij is immers de “namoos” (eer) van die mannen…” Wat ik mij altijd afvraag: Waarom heeft eer bijna altijd te maken met “de vrouw” ? En waarom gaat het bijna altijd om de eer van “de man”? Daarnaast, wanneer ik als een Afghaanse vrouw de eer van de familie wil bewaken, moet ik mij dan beperken in mijn individuele vrijheden? Zo ja, hoeveel vrijheid ben ik bereid af te staan om de “eer” of de “goede naam” van mijn familie niet te schaden? Dit zijn lastige vragen waar vrouwen uit eerculturen dagelijks mee worstelen. Bij elke beslissing waar “eer” om de hoek komt kijken, neem ik even een pauze. Vervolgens luister ik naar mijn innerlijke stem. De stem die mij helpt bij het maken van mijn uiteindelijke keuzes in het leven. Mijn innerlijke stem is een krachtige. Zij vertelt mij dat ik het fundamentele recht heb om mijn leven in te richten zoals ik dat wil. Zij vertelt mij dat ik onafhankelijk van anderen om mij heen keuzes kan maken die goed aanvoelen. Zij vertelt mij ook dat iedereen daar uiteindelijk gelukkiger van wordt. Gelukkig kán ik luisteren naar deze innerlijke stem. Ik omarm deze vrijheid, ook als dit betekent dat ik af en toe afstand moet nemen van de eercultuur. Deze beslissingen gaan altijd over een balans tussen eer en vrijheid. Ik probeer te verenigen wat volgens velen niet verenigbaar is. Want waarom zou dat niet mogelijk zijn? Wie bepaalt dat het niet mogelijk is? Natuurlijk betekent het dat je af en toe creatief moet zijn en extra na moet denken bij keuzes in je leven, maar dat neemt niet weg dat je de regie over je leven zelf in handen hebt. Geef je die regie weg en laat je je onderdrukken door normen die je ongelukkig maken, dan is dat ook een keuze. In dat geval ben je zelf verantwoordelijk en moet je de consequenties van je keuzes accepteren. Helaas komt niet iedereen tot dezelfde conclusie als ik, omdat eer in bepaalde gemeenschappen “dwang” met zich meebrengt. Het is soms een harde gewoonteregel waar je als mens en vooral als vrouw moeilijk aan kunt ontsnappen. Overwin je de angst en luister je naar je innerlijke stem, die je soms naar “oneervolle” keuzes kan sturen? Dan kan je weleens het slachtoffer worden van eergerelateerd geweld, dat zowel verbaal als non-verbaal geweld kan betekenen, en soms zelfs de dood.

Een Bijbel, bokshandschoenen en vijf jongens … zo zijn Rock Ministries begonnen. Meer dan 5000 kinderen bezoeken The Rock om te sporten, kennis te maken met kunst, muziek te maken en om Bijbelstudie te doen. Kensington staat overal bekend als een centrum van drugshandel, met alle misdaad en geweld die daar bij hoort. Het is een van de armste buurten in Amerika waar dakloosheid en honger dagelijkse realiteit zijn. Bovenal is het een plek die de kracht van de mensen van Rock Ministries nodig heeft. 

Chestnutstreet,3.30 p.m. 
4 graden onder 0, een windchillfactor van belang.
Het onderkomen van een dakloze.

Op weg naar Somerset. Morgen ontmoeten we Greg die de City Safari database heeft gebouwd en de techniek heeft ontwikkeld en ontwikkelt achter de nieuwe website van City Safari Go! We kennen hem alleen digitaal, maar vormen een goed team. Een mooie ontmoeting die tien jaar geleden op deze manier niet mogelijk zou zijn geweest. Dan zou je alleen in zee zijn gegaan met iemand van de overkant van de straat. Nu vonden we iemand overzee. 
Ondertussen laat het landschap zich van zijn beste kant zien. De`postbode doet zijn werk in zijn speciale wagentje waarmee hij vanuit zijn autootje alle mailboxes kan voorzien. En ondertussen laat Pennsylvania zich van zijn mooiste kant zien.

Een man die voor het vrijdagmiddaggebed komt wijst de weg naar Amenahs kantoor. Hij spreekt geen Engels, wel Frans. Ik herhaal mijn vraag in het Frans en maak hem gelukkig met mijn Frans. Hij weet niet dat dit ook meteen mijn hele vocabulaire is. Leuke afwisseling met al die mensen uit Philly die vragen of ik nog even door wil gaan met praten omdat ze zo genieten van mijn accent.

Behalve een gebedsruimte is er onder het dak van de moskee ook een prive-school te vinden en sociaal werk voor de hele buurt. Amenah is heel erg enthousiast over City Safari en over de deelname van de moskee als bezoekadres van City Safari. Ze gaat in overleg met haar bestuur en dan 'texten' we over het vervolg. Texten is sms-en.

We reizen over de Market-Frankford Line naar het westen en stappen uit op 52nd Street, het hart van Moslim-Philadelphia. Ik realiseer me nu pas dat ik geen enkele moskee heb gezien. Deze zoektocht wordt vervolgd.